Burak Turan

Son Bir Şey Daha, Son Bir Keşke Daha

 Beraber geçirdiğimiz koca bir günün tatlı yorgunluğu ve alkolün verdiği mayhoşlukla evin yolunu tuttuğumuzda güneş gökyüzünü, saat ise akşamı çoktan terketmişti. Yağmur tıpkı bugünkü gibi, o günde tüm gün boyunca hiç durmamasına rağmen hala usul usul yağmaya devam ediyordu. Etrafta suyla dolan toprağı terkedip kendilerini kaldırıma atan solucanlar dışında bizden başka kimse yoktu. Bu duruma alışkındım ama bu sefer o kadar çoklardı ki üzerlerine basmadan yürümek gerçekten büyük zahmet gerektiriyordu. Ve sen korkmuştun, çığlıklar atıyordun. Bense gülüyordum seni izleyerek. ‘Birşey yok sadece adımlarımı izle, bastığım yerlere basarak gel’ diyordum, yapamıyordun. Bir ceylan gibi ürkek ve tedirgin bir şekilde seçiyordun basacağın yerleri. ‘Yanında!’ diyordum aniden, sıçrıyordun. Yine gülüyordum, sarılıyordum, seni seviyordum…

 Biliyorum, hatırladın o günü ve bununla birlikte hiçbiri bir daha gerçekleşmeyecek olan daha bir çok anı, yaşanmışlık, bize dair mutlu kesitler yada belki de yaşayamadığımız daha nicesi canlandı zihninde. Biliyor musun, gerçekten çok isterdim içinde o sevdiğim sen olan her bir anıyı tekrar tekrar yaşamayı, o günlere geri dönmeyi, beraber yaptığımız planlara kaldığımız yerden devam etmeyi. Hatta biliyor musun, gittiğim bazı yerlerde, dinlediğim bazı şarkılarda, izlediğim bazı filmlerde, yediğim bazı yemeklerde, tatlılarda hala seni arıyorum. ‘Keşke şu an o da burada olsaydı’, ‘keşke buraları beraber görebilseydik’, ‘keşke bu şarkıları beraber dinleyebilseydik’, ‘keşke bu filmi beraber izleyebilseydik’, ‘keşke bu yemeğin tadına beraber bakabilseydik’, ‘keşke bu tatlıyı beraber tadabilseydik’, ‘ah keşke böyle olmasaydı‘… Ama hiçbiri de kendi kendime düzenli olarak sıraladığım buruk keşkelerden öteye geçemiyor, geçemeyecekte. Bu kez sondu, tekrarı yok, olmayacak da. Hatırlarsın, bunları gözlerinin içine sinirle, yalvarırcasına bakarak sana da söyledim. ‘Göz göre göre bitiyoruz’, ‘beni bu sefer tamamen kaybediyorsun!’, ‘sana bitecek diyorum hiç mi umrunda değil?‘… Ama sen bir şeyler yapmak yerine tüm o söylediklerimi göze alarak öylece baktın. Belki de anlayamadın ne kadar ciddi olduğumu, neden o noktaya geldiğimizi, ne için çırpındığımı. Anlamayı denedin belki biraz diyorum içimden, sonra kendime kızıyorum hala seni savunmaya, korumaya çalışan yanlarım olduğu için.

 Çünkü sen oydun. Çünkü ben seni sadece tanıdığımı sanmıştım. Hatalarından ders alacağını, değişeceğini, aynı şeyleri tekrar yapmayacağını, beni anlayacağını düşünmüştüm. her seferinde, sana her geri dönüşümde… Tanımak, görmek istemediğim yanlarını hep gizlemiştim, uzak tutmuştum kendimden. Sevdiğim sen öyle bir zehirlemişti ki kalbimi, asıl sen’i hep görmezden gelmiştim. Lanet olsun ki sana her geri dönüşümde içimde değiştiğin düşüncesiyle çırpınan binbir umutla beslemiştim yüreğimi. Her seferinde ‘hayır, bu sefer değişti!’, ‘hatasını anladı!’, ‘bir daha aynı şeyleri yaşamayacağız!’ diye diye sadece kendimi kandırmıştım.

 Bu sefer farklı. Bu kez anladım. Bu defa seni tamamiyle tanıdım. Bu defa… Lanet olsun ki bu defa da görmek istemediğim yanlarını inatla gözüme gözüme soktun, benim sana yakıştıramadıklarımı, neler olduğunu bildiğin halde, kendine yakıştırdın. Ve ben bunları her gördüğümde yine ne yaptım biliyor musun? Keşkeler sıraladım yine, ama senin yerine, senin yaptıkların adına, istemeye istemeye, kahrola kahrola. ‘Keşke yapmasaydı’, ‘görmek istemediğim şeyleri, ona yakıştıramadıklarımı keşke bu sefer de yapmasaydı’, ‘biraz olsun akıllansaydı, büyüseydi ne olurdu sanki’ ve bunun gibi daha bir sürü saçma sapan keşke. Birinin, bir başkasına onun adına sizden çok özür dilerim demesi gibi yada ne bileyim, birinin, ölen bir yakınının ardından Allah’tan onun günahlarını affetmesini dilemek gibi. Neden? Sen benim kendimle çelişme sebebimdin çünkü. Ben ona, buna, kendime sürekli ’bu sefer sondu’, ‘bu sefer tamamen bitti’ diye tekrarlarken içimde yine de bir belki vardı, can çekişen. Belki bu defa aynı şeyleri tekrar yapmaz, asıl o‘nu bana tekrar göstermez, belki bu defa bana kanıtlar sevdiğim o‘nu… Ama sen o günden, bittiğimiz günden, beri o can çekişen son belki‘mi bana asıl sen‘i defalarca göstererek birden çok kez öldürdün.

 Son bir şey daha, son bir keşke daha, hani bir gün sana “Altında yatan bembeyaz, hiç lekelenmemiş yüreğini görüyorum. Çocuk masumluğunda bana gülen suretini, bütün kirlenmiş duygulardan sıyrılıp, bunca pisliğin içinde tertemiz kalan seni seviyorum.” demiştim. İşte sen keşke hep öyle kalsaydın da ben ömrümün sonuna kadar hep keşke ve belkilerle boğuşsaydım… Ama sen öyle kalamadın ve bu yüzden, hayatımda sana dair ne keşke var artık, ne de belki.Çünkü artık gönül rahatlığıyla ve kendim dahil hiç kimseyi kandırmadan söylüyorum; bu sefer tamamen bitti.